συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 29 Νοέμβρη στις 17:30 έξω από το βιβλιοπωλείο Π. Κυριακίδη – παιδικό βιβλιοπωλείο (Πανεπιστημίου 47, Αθήνα)
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Σωματείο Εργαζομένων στην PRAKTIKER HELLAS
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ PRAKTIKER HELLAS
ΤΡΙΜΕΛΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ PRAKTIKER ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Ιωάννινα 22/11/2011ΤΡΙΜΕΛΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ PRAKTIKER ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Καταγγέλλουμε την εταιρεία Praktiker Hellas και ιδιαίτερα το διευθυντή του καταστήματος Ιωαννίνων Παπαδόπουλο Παύλο για την απόλυση συναδέλφου από το τμήμα χρωμάτων-ειδών υγιεινής την Τρίτη 22/11/2011.
Ο λόγος που επικαλέστηκε η εργοδοσία, ήταν η «μειωμένη απόδοση» ,δυόμιση χρόνια βέβαια μετά την πρόσληψη του εν λόγω συναδέλφου, ο οποίος το τελευταίο διάστημα είχε στοχοποιηθεί από την εργοδοσία, γεγονός που αποδεικνύεται από τη «βιομηχανία» γραπτών επιπλήξεων που είχε στηθεί εις βάρος του.
Αυτή είναι η 4η απόλυση συναδέλφου πλήρους απασχόλησης στο κατάστημα των Ιωαννίνων μέσα στο 2011,ενώ την ίδια χρονιά είχαμε 3 μη ανανεώσεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου,2 παραιτήσεις και 4 εκβιαστικές αλλαγές συμβάσεων σε ταμίες.
Να θυμίσουμε ότι οι απολύσεις στην Praktiker Hellas έχουν ξεπεράσει τις 80 για το τρέχον έτος.
Έτσι η εταιρεία μειώνει έντεχνα και σταδιακά το προσωπικό της (και τα έξοδα που προκύπτουν απ’ το προσωπικό αυτό) στα ήδη υπάρχοντα καταστήματα ενώ παράλληλα προσλαμβάνει ημιαπασχολούμενους στα νέα καταστήματα που ανοίγει ανά την Ελλάδα, υπερηφανευόμενη ότι δήθεν προσφέρει θέσεις εργασίας.
Παράλληλα στα καταστήματα επικρατεί πλήρης εντατικοποίηση της εργασίας , μιας και όποιος συνάδελφος φεύγει δεν αντικαθίσταται. Έτσι οι εργαζόμενοι, πέρα από τηv κούραση και το άγχος, είμαστε εκτεθειμένοι στο εργασιακό λάθος ανοίγοντας έτσι διάπλατα το δρόμο στην εργοδοσία να ασκεί πιέσεις, να επιπλήττει ή και να απολύει επικαλούμενη τα λάθη αυτά.
Το κλίμα για τους εργαζομένους στην Praktiker Hellas και κατ΄ επέκτασιν στο κατάστημα Ιωαννίνων είναι τρομοκρατικό και ασφυκτικό.
Το Σωματείο μας καλεί όλους τους συναδέλφους να συσπειρωθούν στις τάξεις του και να αψηφήσουν την εργοδοτική τρομοκρατία.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
-ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ
-ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ
-ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.
Για το Δ.Σ.
Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών
«Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό»
Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών.
Εμείς οι 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας απεργούμε σαν μια γροθιά για 16η μέρα και συνεχίζουμε. Πίσω δεν κάνουμε, διαλέξαμε το δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.
Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας. Ο αγώνας μας αφορά όλους τους εργαζόμενους.
Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.
Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που, με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας, επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.
Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους.
Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι, αν δεν δεχτούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.
Οι χαλυβουργοί τού δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.
Είμαστε ήδη νικητές!
Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές, δεν μπορεί κανείς να μας λυγίσει. Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. 16 μέρες όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ενιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.
Στηριζόμαστε στη δύναμη της αλληλεγγύης. Δεκάδες σωματεία μάς στηρίζουν από την πρώτη μέρα. Το ΠΑΜΕ είναι δίπλα μας. Ενισχύστε τον αγώνα των χαλυβουργών με κάθε τρόπο.
Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες, οι βιομήχανοι περιμένουν στη γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη. Γι’ αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, κοντά μας.
Ως εδώ! Η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η επίθεση στη ζωή μας δε θα περάσει.
Στηρίξτε τους απεργούς χαλυβουργούς με κάθε τρόπο: Ψηφίσματα και αποφάσεις απ’ τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς, συλλόγους νεολαίας, γυναικών, παντού, την φυσική σας παρουσία έξω από την πύλη, τη συγκέντρωση χρημάτων για ενίσχυση των οικογενειών των χαλυβουργών, συγκέντρωση τροφίμων.
Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας, που εδώ και 16 ημέρες όχι μόνο δεν συνεδρίασαν για να συζητήσουν την οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά μας “συμβουλεύουν” να υποταχθούμε, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Καλούμε τους εργαζόμενους να τους προσπεράσουν και να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς.
Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!
ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ
Η γενική συνέλευση των εργαζομένων στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ
ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011
Metropolis : Θα τρέξουμε όλοι μαζί ή θα μας τρέξει όλους ο Κουρής ;
Λουκέτο σε 7 μαγαζιά, ομαδικές απολύσεις που κορυφώθηκαν το καλοκαίρι συνοδευόμενες από επιλεκτικές μη καταβολές των αποζημιώσεων και διόγκωση των χρονικών καθυστερήσεων στην καταβολή των μισθών συνθέτουν την κατάσταση που επικρατεί στην αλυσίδα καταστημάτων METROPOLIS του Ανδρέα Κουρή (του MAD).
Μια κατάσταση που, μέσα στις συνθήκες ανασφάλειας και τρομοκρατίας που καλλιεργεί η εργοδοσία, μας έχει οδηγήσει ως εργαζόμενους σε απόγνωση μα και θυμό, αφού γνωρίζουμε ότι αναμένεται να αποκορυφωθεί, δεδομένου ότι η επιχείρηση έχει μπει ήδη στο «άρθρο 99» και όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ανδρέας Κουρής την κατευθύνει προς τον αφανισμό αφήνοντας πίσω του τεράστια χρέη προς τους πάντες.
Τον Αύγουστο η επιχείρηση προχώρησε σε 19 απολύσεις ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε 38 από τα μέσα Ιουνίου μέχρι σήμερα. Παρ’ όλο που οι περισσότερες απολύσεις παρουσιάστηκαν από τους διευθύνοντες της επιχείρησης ως «οικειοθελείς» (κάτι που δεν ισχύει, αφού οι συνάδελφοι εξαναγκάστηκαν σε αυτές, πιστεύοντας ότι έτσι θα σώσουν τις αποζημιώσεις τους καθώς έβλεπαν την κατάσταση), κάποιες από αυτές ήταν απόλυτα εκδικητικές, καθώς εκδιώχθηκαν και εργαζόμενοι που αντιτάχθηκαν ανοιχτά ή με τη στάση τους απέναντι στην αντεργατική τακτική της εργοδοσίας.
Εντούτοις, μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη περίμενε μερικούς από τους… «οικειοθελώς» αποχωρήσαντες απολυμένους συναδέλφους μας, καθώς όταν πήγαν να εισπράξουν τη δεύτερη δόση της αποζημίωσής τους συνάντησαν την άρνηση της καταβολής της από την επιχείρηση, επικαλούμενη αδυναμία πληρωμής και παραπέμποντας σε κάποια επόμενη εβδομάδα. Αφορμή για τον οποία μαζί με άλλους απολυμένους στράφηκαν νομικά κατά της εργοδοσίας των METROPOLIS.
Η διπροσωπία διευθυντών και αφεντικού
Παράλληλα με τη σφαγή των θέσεων εργασίας, η εργοδοσία, καθ’ υπόδειξη των διευθυντικών στελεχών που έχει προσλάβει, προχώρησε σε νέα καθυστέρηση της καταβολής μισθών στους εναπομείναντες εργαζόμενους, ξεπερνώντας πλέον τον ένα μήνα που μας έχει μέσα «σταθερά» εδώ και ένα χρόνο, περίπου.
Και ενώ ήταν έκδηλη η επιθυμία των διευθυντικών στελεχών για κλιμάκωση των απολύσεων, ξαφνικά, το σχέδιο «πάγωσε» γιατί δεν υπήρχαν λεφτά. Προφανώς, επειδή υπολόγιζαν ότι μπορούν να τις κάνουν δίχως την καταβολή των δόσεων, όπως άλλωστε αποδείχθηκε, καθώς η οργανωμένη εξαπάτησή που σχεδίαζαν ανακόπηκε, έπειτα από τη νομική προσφυγή των συναδέλφων μας, προκειμένου να διασφαλίσουν τη δικαιωματική καταβολή των αποζημιώσεών τους.
Λόγος για τον οποίο ο γενικός διευθυντής, μόλις έγινε γνωστή η απατεωνιά του στους εναπομείναντες εργαζόμενους (γεγονός που φούντωσε περισσότερο την οργή τους) έσπευσε να τους θέσει το δίλημμα: «Ποιους θα πληρώσω, πρώτα εσάς ή τις δόσεις των απολυμένων που πήδηξαν από το καράβι και μας εγκατέλειψαν;». Ένα βρόμικο, τεχνητό δίλημμα, που ως μοναδικό και αποκλειστικό στόχο είχε να μας διασπάσει. Απολυμένους και εργαζόμενους, προκειμένου να μη στραφούμε όλοι μαζί κατά της εργοδοσίας.
Στην πράξη (με την περαιτέρω καθυστέρηση της καταβολής των μισθών) και αυτό το δίλημμα αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων ένα ακόμη μεγάλο ψέμα. Και ένας ακόμη εργοδοτικός ελιγμός που ως τέτοιος εγκαταλείφθηκε, όπως στο πρόσφατο παρελθόν εγκαταλείφθηκε (αφού θα μας εξαγρίωνε περισσότερο) η πρόταση άλλου «διευθυντικού» στελέχους, παρατρεχάμενης του γενικού διευθυντή, που τον συμβούλευε «μην δώσεις αποζημιώσεις, άσε τους να παραιτηθούν». Κι ας προσπαθεί σήμερα η ίδια να πάρει υπεραξία, εξαιτίας της μη σφοδρής αντίδρασής μας (μέχρι στιγμής), υποστηρίζοντας στο διευθυντήριο ότι «εγώ έχω κονέ, γι’ αυτό δεν κουνιέται φύλλο».
Μια κατάσταση που, μέσα στις συνθήκες ανασφάλειας και τρομοκρατίας που καλλιεργεί η εργοδοσία, μας έχει οδηγήσει ως εργαζόμενους σε απόγνωση μα και θυμό, αφού γνωρίζουμε ότι αναμένεται να αποκορυφωθεί, δεδομένου ότι η επιχείρηση έχει μπει ήδη στο «άρθρο 99» και όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ανδρέας Κουρής την κατευθύνει προς τον αφανισμό αφήνοντας πίσω του τεράστια χρέη προς τους πάντες.
Τον Αύγουστο η επιχείρηση προχώρησε σε 19 απολύσεις ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε 38 από τα μέσα Ιουνίου μέχρι σήμερα. Παρ’ όλο που οι περισσότερες απολύσεις παρουσιάστηκαν από τους διευθύνοντες της επιχείρησης ως «οικειοθελείς» (κάτι που δεν ισχύει, αφού οι συνάδελφοι εξαναγκάστηκαν σε αυτές, πιστεύοντας ότι έτσι θα σώσουν τις αποζημιώσεις τους καθώς έβλεπαν την κατάσταση), κάποιες από αυτές ήταν απόλυτα εκδικητικές, καθώς εκδιώχθηκαν και εργαζόμενοι που αντιτάχθηκαν ανοιχτά ή με τη στάση τους απέναντι στην αντεργατική τακτική της εργοδοσίας.
Εντούτοις, μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη περίμενε μερικούς από τους… «οικειοθελώς» αποχωρήσαντες απολυμένους συναδέλφους μας, καθώς όταν πήγαν να εισπράξουν τη δεύτερη δόση της αποζημίωσής τους συνάντησαν την άρνηση της καταβολής της από την επιχείρηση, επικαλούμενη αδυναμία πληρωμής και παραπέμποντας σε κάποια επόμενη εβδομάδα. Αφορμή για τον οποία μαζί με άλλους απολυμένους στράφηκαν νομικά κατά της εργοδοσίας των METROPOLIS.
Η διπροσωπία διευθυντών και αφεντικού
Παράλληλα με τη σφαγή των θέσεων εργασίας, η εργοδοσία, καθ’ υπόδειξη των διευθυντικών στελεχών που έχει προσλάβει, προχώρησε σε νέα καθυστέρηση της καταβολής μισθών στους εναπομείναντες εργαζόμενους, ξεπερνώντας πλέον τον ένα μήνα που μας έχει μέσα «σταθερά» εδώ και ένα χρόνο, περίπου.
Και ενώ ήταν έκδηλη η επιθυμία των διευθυντικών στελεχών για κλιμάκωση των απολύσεων, ξαφνικά, το σχέδιο «πάγωσε» γιατί δεν υπήρχαν λεφτά. Προφανώς, επειδή υπολόγιζαν ότι μπορούν να τις κάνουν δίχως την καταβολή των δόσεων, όπως άλλωστε αποδείχθηκε, καθώς η οργανωμένη εξαπάτησή που σχεδίαζαν ανακόπηκε, έπειτα από τη νομική προσφυγή των συναδέλφων μας, προκειμένου να διασφαλίσουν τη δικαιωματική καταβολή των αποζημιώσεών τους.
Λόγος για τον οποίο ο γενικός διευθυντής, μόλις έγινε γνωστή η απατεωνιά του στους εναπομείναντες εργαζόμενους (γεγονός που φούντωσε περισσότερο την οργή τους) έσπευσε να τους θέσει το δίλημμα: «Ποιους θα πληρώσω, πρώτα εσάς ή τις δόσεις των απολυμένων που πήδηξαν από το καράβι και μας εγκατέλειψαν;». Ένα βρόμικο, τεχνητό δίλημμα, που ως μοναδικό και αποκλειστικό στόχο είχε να μας διασπάσει. Απολυμένους και εργαζόμενους, προκειμένου να μη στραφούμε όλοι μαζί κατά της εργοδοσίας.
Στην πράξη (με την περαιτέρω καθυστέρηση της καταβολής των μισθών) και αυτό το δίλημμα αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων ένα ακόμη μεγάλο ψέμα. Και ένας ακόμη εργοδοτικός ελιγμός που ως τέτοιος εγκαταλείφθηκε, όπως στο πρόσφατο παρελθόν εγκαταλείφθηκε (αφού θα μας εξαγρίωνε περισσότερο) η πρόταση άλλου «διευθυντικού» στελέχους, παρατρεχάμενης του γενικού διευθυντή, που τον συμβούλευε «μην δώσεις αποζημιώσεις, άσε τους να παραιτηθούν». Κι ας προσπαθεί σήμερα η ίδια να πάρει υπεραξία, εξαιτίας της μη σφοδρής αντίδρασής μας (μέχρι στιγμής), υποστηρίζοντας στο διευθυντήριο ότι «εγώ έχω κονέ, γι’ αυτό δεν κουνιέται φύλλο».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)