«'Η το "ρίχνεις" ή απολύεσαι»...

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ριζοσπάστης" και αναδημοσιεύτηκε στο indy.gr όπου και το αλιεύσαμε)

Από την καταγγελία της συναδέλφου Αλκηστης Μανωλοπούλου, απολυμένης εγκύου, στην Επιθεώρηση Εργασίας Ζακύνθου.

«Ξεκίνησα να εργάζομαι στο εμπορικό κατάστημα "Ροζαλί" με την ειδικότητα της πωλήτριας στις 20/9/2007. Από τις 20/9/2007 έως την 1/12/2007 εργαζόμουν χωρίς να έχει γίνει αναγγελία πρόσληψης. Από την 1/12/2007 που έγινε η πρόσληψή μου και μετά εργαζόμουν ως επιδοτούμενη εργαζόμενη και η εργοδότης μου έπαιρνε επιχορήγηση από τον ΟΑΕΔ. Για όλο το διάστημα που εργάστηκα από τις 20/9/2007 μέχρι και την 11/8/2008, αμειβόμουν με 600 ευρώ το μήνα χωρίς να εφαρμόζεται η οικεία ΣΣΕ. Επίσης έπαιρνα ρεπό μόνο τις Κυριακές παρά το ότι έπρεπε να δουλεύω 5ήμερο και δεν πληρωνόμουν για την 6η μέρα που εργαζόμουν. Εγώ από την πλευρά μου συνέχιζα να εργάζομαι γιατί είχα ανάγκη ακόμα και αυτό το κουτσουρεμένο μεροκάματο.


Από τη στιγμή που ανακοίνωσα την εγκυμοσύνη μου, το Μάιο του 2008, άρχισαν επιπλέον προβλήματα με την εργοδότριά μου, άλλα και με τους γονείς της οι οποίοι διατηρούν άλλα τρία καταστήματα και στα οποία παράνομα με απασχολούσαν κατά τη διάρκεια του 8ωρου μου, όπου με χρειαζόντουσαν. Οταν είπα στη μητέρα της εργοδότριάς μου ότι είμαι έγκυος μου απάντησε "ή ρίχνεις το παιδί ή φεύγεις από τη δουλειά". Στη συνέχεια ακολούθησαν πιέσεις από την εργοδότριά μου, αλλά και τη μητέρα της, για να αναγκαστώ να φύγω από μόνη μου. Μου έλεγαν να καθαρίζω συνέχεια τα τζάμια, μου ανέθεταν δουλειές μέσα στην αποθήκη στην οποία υπήρχε πολύ υψηλή θερμοκρασία και με κράταγαν εκεί 3-4 ώρες, με προσέβαλαν μπροστά στους πελάτες λέγοντας: "Η Ταϊλενδεζούλα που ήρθε να φάει ψωμί εδώ πέρα, τους φέρνουμε εδώ και σηκώνουν και κεφάλι". Μου έλεγαν γιατί πήγα και γκαστρώθηκα 19 χρονών.


Στη συνέχεια, τον Ιούνιο, η μητέρα της εργοδότριάς μου πήγε στην Επιθεώρηση Εργασίας για να με πιέσει ακόμα περισσότερο, λέγοντας ότι δεν μπορώ να παίρνω άδειες όποτε θέλω, είχα λείψει 3 απογεύματα, έχοντας ειδοποιήσει την εργοδότριά μου, γιατί είχα πάθει κνίδωση και μου χορηγούσαν κορτιζόνη στο Νοσοκομείο. Μετά από όλα αυτά αναγκάστηκα να απευθυνθώ στο Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ζακύνθου. Στις 3/7/2008 έγινε συνάντηση του Σωματείου με την εργοδοσία. Από την επόμενη κιόλας ημέρα οι πιέσεις αυξήθηκαν, λέγοντάς μου ότι "μου έφερες εδώ τους εργατοπατέρες".


Στις 12/7/2008 η εργοδότριά μου αρνήθηκε να μου δώσει ολιγόωρη άδεια για ιατρικές εξετάσεις, λόγω προβλήματος που προέκυψε με την εγκυμοσύνη μου, παρόλο που της εξήγησα ότι αντιμετώπιζα σοβαρό πρόβλημα, που βεβαίωσε και ο γιατρός κατά την επίσκεψή μου. Οταν επέστρεψα στην εργασία μου (αφού για να επισκεφτώ το γιατρό έλειψα στο διάστημα του διαλείμματος μου επιπλέον 20 λεπτά) η μητέρα της εργοδότριας μου, μου είπε: "Δεν είναι εδώ μαγαζί σου να κάνεις ό,τι θέλεις" και με έσπρωξε βίαια. Την Πέμπτη 7/8/2008 επιστρέφοντας από την κανονική μου άδεια ο πατέρας της εργοδότριάς μου με έδιωξε, δε με άφησε να εργαστώ. Στις 11/8/2008 θυροκολλήθηκε στο σπίτι μου καταγγελία της Σύμβασης Εργασίας από την πλευρά της εργοδότριας μου, την οποία δεν αποδέχομαι».

Το Σωματείο Εργαζομένων στα Καταστήματα Τύπου του Αεροδρομίου Αθηνών καταγγέλει...

από email που λάβαμε...


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στα ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΥΠΟΥ στο ΔΙΕΘΝΕΣ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Συνάδελφοι

Το Διοικητικό Συμβούλιο συνεδρίασε με την συμμετοχή συναδέλφων μελών του Σωματείου μας με θέματα, την τελευταία επίθεση της διεύθυνσης της εταιρίας ενάντια στο Σωματείο, την απαράδεκτη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα στις συνθήκες δουλειάς, λόγω της αυξημένης κίνησης, την απόλυση του συναδέλφου Σπ. Παρίση. Γι’ αυτά τα προβλήματα το Δ.Σ. αποφάσισε τα παρακάτω:

Α) Θεωρούμε ότι η προσπάθεια της διεύθυνσης για να οδηγήσει σε παραίτηση μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου χρησιμοποιώντας απειλές, εκβιασμούς και άλλες πιέσεις, έπεσε στο κενό. Οι συνάδελφοι κράτησαν ταξική, αγωνιστική, αξιοπρεπή στάση δεν έσκυψαν το κεφάλι, στάθηκαν άξιοι της εμπιστοσύνης των συναδέλφων τους. Ως Σωματείο από αυτή την επίθεση βγήκαμε ενισχυμένοι. Νέοι συνάδελφοι γράφτηκαν στο Σωματείο, η εμπιστοσύνη και η ενότητα των εργαζομένων σε αυτό μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, ενώ αποκαλύφθηκε πια ξεκάθαρα ο ρόλος του γνωστού παρατρεχάμενου της διεύθυνσης, που δεν δίστασε για να δικαιολογήσει τον μισθό του, να πάρει ενεργό μέρος στους εκβιασμούς και της πιέσεις. ΑΞΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΤΟΥ. Να είναι βέβαιος όμως ότι πολύ σύντομα θα πάρει την απάντηση που του αξίζει από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στο μέλλον αυτός και οι ελάχιστοι όμοιοί του θα έχει την ίδια τύχη που είχαν όλοι σαν και του λόγου του. Αφού τον ξεζουμίσουν θα τον πετάξουν σα στημένη λεμονόκουπα γιατί δε θα τον χρειάζονται πια. Σαν Δ.Σ. εκτιμούμε πως η τελευταία επίθεση της διεύθυνσης ήταν η πιο σοβαρή που έγινε μέχρι τώρα. Απέβλεπε ουσιαστικά στην διάλυση του Σωματείου, στο κτύπημα της αξιοπιστίας και του κύρους του στους εργαζόμενους.

Β) Σε παλαιότερη ανακοίνωσή μας υπογραμμίζαμε πως για όλα τα προβλήματα δυσλειτουργίας και ανυπάρκτου προγραμματισμού, η χαώδης κατάσταση με τις βάρδιες, οι συνεχείς αποχωρήσεις εργαζομένων ιδιαίτερα παλιών, το συνεχές μπες-βγες εργαζομένων που έρχονται βλέπουν την κατάσταση και φεύγουν τρέχοντας, αιτία είναι, η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού από την διεύθυνση. Αυτό το σχέδιο πρέπει να προβλέπει έγκαιρα τις ελλείψεις, την εκπαίδευση των εργαζομένων, να προγραμματίζει και να κατανέμει την δουλειά έγκαιρα και όχι την τελευταία στιγμή όπως γίνεται μέχρι τώρα. Στη λύση των προβλημάτων θα συμβάλει ακόμα καθοριστικά, η αλλαγή της μισθολογικής πολιτικής της εταιρίας. Τα παραπάνω η διεύθυνση αποδείχθηκε ανίκανη να τα λύσει παρά τις δεσμεύσεις και τις κατά καιρούς υποσχέσεις της. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε για ακόμα ένα καλοκαίρι.

Εργαζόμενοι της νυχτερινής βάρδιας κάθονται μέχρι και τρεις ώρες παραπάνω, πράγμα παράνομο. Οι εργαζόμενοι ξεθεώνονται στην κυριολεξία στην δουλειά, δεν μπορούν να πάνε ούτε τουαλέτα. Κουβαλάνε προϊόντα από την αποθήκη που δεν είναι αντικείμενο εργασίας των πωλητών, αναγκάζονται να διακόψουν την άδεια ή το ρεπό τους για καλύψουν κενά και πολλά ακόμα τέτοια προβλήματα που θα θέλαμε πολλές σελίδες για να τα περιγράψουμε.

Μαζί με αυτά, η διεύθυνση δε λύνει μια σειρά άλλα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την προσέλευση και αποχώρηση των εργαζομένων. Αρνείται να βάλει timer, παραβιάζει συνεχώς το πρόγραμμα, ενώ κάποιοι υπεύθυνοι βάρδιας (όχι μέλη ευτυχώς του Σωματείου μας) προσβάλουν την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων, μιλώντας με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, καλύπτοντας έτσι την δική τους ανεπάρκεια και ανικανότητα.

Γ) Η διεύθυνση προχώρησε στην απόλυση του συναδέλφου Σπ. Παρίση, με την αιτιολογία πως σε μια συνομιλία που είχε με μέλη της διεύθυνσης τους είπε την φράση «μα έχετε τρελαθεί όλοι». Αυτό η διεύθυνση το θεώρησε «μεγάλη προσβολή» και προχώρησε στην απόλυσή του. Η δική μας εκτίμηση είναι πως είναι μια εκδικητική απόλυση, γιατί ο Σπύρος είχε μια αξιοπρεπή αγωνιστική στάση, δεν έσκυβε το κεφάλι, δεν έγλυφε, ήταν ενεργό μέλος του Σωματείου μας.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό θα θέλαμε να σχολιάσουμε τα εξής: Ποια άραγε είναι η ποινή για εκείνον που έβριζε χυδαία τους εργαζόμενους, που σε μια κρίση υστερίας κλώτσαγε και πετούσε τα τσιγάρα στο Κ1 ουρλιάζοντας; Ποια είναι η ποινή για τον γνωστό παρατρέχαμενο που αποκάλεσε την συνάδελφο Δρακοπούλου «ηλίθια»; Φυσικά έπρεπε να αποφύγει αυτό τον χαρακτηρισμό. Όμως θεωρούμε ότι η συμπεριφορά του ωχριά μπροστά στη συμπεριφορά ορισμένων (αν χρειαστεί τα ονόματα υπάρχουν) απέναντι στους εργαζόμενους.

Ως Σωματείο δεν προβήκαμε σε καμιά ενέργεια αποτροπής της απόλυσης γιατί μας το ζήτησε ο ίδιος ο συνάδελφος. Μας γνωστοποίησε πως είχε βρει άλλη δουλειά και θα έφευγε έτσι και αλλιώς τον Σεπτέμβρη. Παρόλα αυτά θεωρούμε πως η απόλυση είναι εκδικητική και αποβλέπει στην τρομοκράτηση των εργαζομένων.

Συνάδελφοι το ποτήρι ξεχείλισε. Τόσο καιρό σαν Σωματείο προσπαθούσαμε να βρούμε λύσεις στα πλαίσια ενός στοιχειώδους διαλόγου με την διεύθυνση. Ακόμα και σε κάποια ζητήματα που με κόπο συμφωνήσαμε, στέκονται αναξιόπιστα και τα παραβιάζουν συστηματικά. Συμφωνίες που πέρσι κάναμε, καλή τη πίστη, δίνοντας απλά το χέρι, τις καταπατάνε βγάζοντας μας και από πάνω τρελούς. Για όλα τα παραπάνω πρέπει να δοθεί μια απάντηση. Αυτή δεν είναι άλλη από την αγωνιστική ετοιμότητα και επαγρύπνηση για να σταματήσει εδώ και τώρα αυτή η επίθεση, για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και αξιοπρεπείς μισθούς, για σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων.

Συγκεκριμένα και στον βαθμό που συνεχιστεί η ίδια τακτική προτείνεται:

Ø Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και μικροφωνική ενημέρωση εργαζομένων και επιβατών έξω από το Κ1 στο άμεσο διάστημα.

Ø Να καλεστούν σε σύσκεψη τα συνεργαζόμενα σωματεία του αεροδρομίου, η ΟΙΥΕ, σωματεία της Αθήνας, εργατικές συλλογικότητες και σχήματα για ενημέρωση και συμπαράσταση

Ø Προσφυγή στην Επιθεώρηση Εργασίας καταγγέλλοντας τις συστηματικές και κατ’ εξακολούθηση παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ
ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ, Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Υπογράφηκε η νέα εθνική συλλογική σύμβαση στο εμπόριο για το 2008 - 2009

Nαι υπογράφηκε η νεά συλλογική σύμβαση μεταξύ της ομοσπονδίας και των εργοδοτικών οργανώσεων με τη φανταστική αύξηση του 3,5%. Και μπορεί η ομοσπονδία να θριαμβολογεί ότι υπογράφηκε σύμβαση λίγο μεγαλύτερη από αυτή της ΓΣΕΕ, αλλά από αυτή τη σύμβαση μόνο οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να είναι περιχαρείς.
Συνάδελφε, ομελέτα δεν μπορείς να φτιάξεις αν δεν σπάσεις αυγά. Έτσι, αν δεν πούμε όχι στα αφεντικά μας και στους προισταμένους τους δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα. Αν δεν πούμε όχι στους ίδιους τους "δικούς μας" συνδικαλιστικούς εκπροσώπους που ξέρουν το καλό μας πριν από εμάς για εμάς, αν δεν αντιδράσουμε συλλογικά και αυτοοργανωθούμε μέσα στους χώρους δουλειάς και απαιτήσουμε εμείς οι ίδιοι μέσα σε όλα τα άλλα και ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Απεργία να οργανωθεί για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης δεν πρόκειται να γίνει ποτέ εκ μέρους των επίσημων πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδκαλιστικών οργάνων. Δεν είναι και ούτε ήταν ποτέ στη λογική τους. Εμάς όμως των εργαζομένων είναι στη λογική μας η μεμψιμοιρία;

Παρουσιάζουμε ενδεικτικά πως διαμορφώνονται οι βασικοί μισθοί των υπαλλήλων πώλησης. Για περισσότερα (υπαλληλοι γραφείου, οδηγοί κλπ) κατεβάστε τον πίνακα αποδοχών στο εμπόριο εδώ (δεξι κλικ, αποθηκεύστε ως...)

Πατήστε πάνω στις φωτο για να τα δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος
από 1-1-2008

από 1-9-2008

από 1-1-2009

από 1-9-2009

Και πάλι για τα Jumbo...

Παρέμβαση έκανε το κλαδικό σωματείο εμποροϋπαλλήλων πειραιά στις 6 αυγούστου έξω από τα Jumbo του Πειραιά ύστερα από εκδικητική απόλυση εργαζόμενης για συνδικαλιστικούς λόγους διεκδικώντας την επαναπρόσληψη της.
Το κλαδικό σωματείο είχε παρενέβη νωρίτερα, ύστερα από καταγγελίες εργαζομένων για τις εργασιακές συνθήκες στο εν λόγω κατάστημα. Σε αντίποινα η εργοδοσία στα jumbo απέλυσε εργαζόμενη επειδή υποψιάστηκε ότι απευθύνθηκε στο σωματείο. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την απεργία στα Jumbo της Κύπρου και για μια ακόμη φορά τα αφεντικά στα Jumbo δείχνουν τι πάει να πει δημοκρατία με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Καιρός να αναπτύξουμε οι εργαζόμενοι τις συλλογικές μας αντιστάσεις...

(όπως πάει με τόσες δημοσιεύσεις για τα jumbo στο blog μας, τα εν λόγω καταστήματα θα αποκτήσουν την τιμητική τους σε λίγο, προσθέτωντας νέα θεματική ενότητα γι αυτά)

Όχι στην Κατάργηση της Κυριακής Αργίας

Για μια ακόμη φορά τα αφεντικά στο χώρο του εμπορίου επανέρχονται και ζητάνε την κατάργηση της Κυριακής αργίας. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια και ούτε θα είναι και η τελευταία. Αλλεπάληλες φορές έρχεται αυτό το θέμα στο προσκήνιο (πέρυσι κιόλας είχαν προσπαθήσει να κρατήσουν τα μαγαζιά ανοιχτά δύο κυριακές μέσα στην περίοδο των γιορτών των χριστουγέννων) για να μετρήσουν αντιδράσεις και να προετοιμάσουν το έδαφος και μέσω κυβερνητικών παρεμβάσεων προς αυτήν την κατεύθυνση. Η συνεχής απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων το Σάββατο το απόγευμα τα τελευταία χρόνια είχε και αυτό τον σκοπό.
Οι προσπάθειες για την κατάργηση της κυριακής αργίας κρατάνε από παλιά όταν σε νομο που ψηφίστηκε στην ελληνική βουλή το 1999 επί υπουργού Ανάπτυξης Ευ. Βενιζέλου πέρασε τροπολογία όπου επιτρέπεται το ανοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές και τις αργίες για τις τουριστικές περιοχές αλλά και όσων καταστημάτων βρίσκονται σε περιοχές αυξημένης τουριστικής κίνησης.
Και μια που η ελλάδα είναι μεσογειακή χώρα, όλη μπορεί να θεωρηθεί περιοχή τουριστικής κίνησης...
Βλέπε πχ την περίπτωση των "Village Park" στο Ρέντη όπου χαρακτηρίσθηκε τουριστική περιοχή και δώθηκε άδεια για να λειτουργούν τα καταστήματα που υπάρχουν μέσα σε αυτά μέχρι τις 11.00 μμ.
Οι εργοδότες βέβαια τονίζουν ότι έτσι θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας και άλλα ωραία, είναι όμως έτσι ;
Φυσικά και όχι και όπως όλοι γνωρίζουμε, και τα αφεντικά γνωρίζουν, η μισή αλήθεια είναι ένα ολόκληρο ψέμα. Kάποιες νέες θέσεις εργασίας θα υπάρξουν, εις βάρος όμως της πλήρους απασχόλησης και σε όφελος των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και του ωρομίσθιου (θα μοιραστούμε δηλαδή τη μιζέρια της εργασιακής καθημερινότητας και αυτό θα ονομαστεί νέα θέση εργασίας - το ωρομίσθιο δηλαδή). Παράλληλα όμως άλλες θέσεις εργασίας θα χαθούν αφού η κατάργηση της κυριακής αργίας θα ωφελήσει βασικά τα μεγάλα εμπορικά κέντρα και τα πολυκαταστήματα.
Όπως ήδη αποδείχθηκε στην πράξη η απελευθέρωση του ωραρίου τα σάββατα σήμαινε την ολοένα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την μερική απασχόληση με ότι αυτό συνεπάγεται. Μισά ένσημα, χαμηλό μεροκάματο, εντατικοποίηση της εργασίας για να βγει όσο το δυνατόν περισσότερη δουλειά, απλήρωτες υπερωρίες, προσαρμογή όλου του ελεύθερου χρόνου μας στους σχεδιασμούς της εργοδοσίας. Αλήθεια μπορεί κανείς να φανταστεί τι σημαίνει για όλους μας μια πιθανή κατάργηση της Κυριακής αργίας σε συνδυασμό με τα νέα μέτρα που αποφάσισαν σε ευρωπαικό επίπεδο;
Τέλη Ιουνη 2008 οι υπουργοί Απασχόλησης της Ευρωπαικής Ενωσης αποφάσισαν την υιοθέτηση της 65ωρης εργάσιμης εβδομάδας, της 13ωρης εργάσιμης μέρας και το χωρισμό του εργάσιμου χρόνου σε "ενεργό" και "ανενεργό". Τι σημαίνει το τελευταίο; Ότι τα μεσημέρια πχ που δεν πατάει πελάτης σε κατάστημα θα θεωρείται ο χρόνος της βάρδιας σου ανενεργός και δεν θα πληρώνεσαι.

Εδώ πρέπει και να αναφέρουμε και τις προτάσεις της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για την αναμόρφωση του εργατικού δικαίου στην Ελλάδα για πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και απαλλαγή του εργοδότη από την υποχρέωση αποζημίωσης σε περίπτωση "αντισυμβατικής συμπεριφοράς" του εργαζομένου. Δηλαδή ζητάς να πληρωθείς τα νόμιμα; ζητάς να παίρνεις ρεπό; συνεπώς έχεις αντισυμβατική συμπεριφορά. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα όπως εκφράζεται μέσω του κλαδικού σωματείου και της ομοσπονδίας ιδιωτικών υπαλλήλων δέσμιο το ένα σε κομματικοκεντρικές λογικές και σε αμφίβολες κοινωνικές συμμαχίες με τα μικρομεσαία αφεντικά και το άλλο προωθώντας τη λογική της ΓΣΕΕ, οδήγουν στην ήττα και υπονόμευουν τις όποιες αντιδράσεις υπάρχουν, στρώνωντας το έδαφος έτσι ουσιαστικά σε παιρετέρω επιθέσεις των εργοδοτών εναντίον μας. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις για να μην μένουν ανοιχτά τα καταστήματα μέχρι αργά το το βράδυ του σαββάτου, όπου το ΠΑΜΕ αποχώρησε από τα μπλόκα που είχαν στηθεί στα μαγαζιά αφήνωντας την πρωτοβουλία δράσης ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου (μέσα στην οποία μετείχε και το "ρεπό") να δίνει τον αγώνα μόνη της όσο και την ομοσπονδία που ήταν εξαφανισμένη το αποδεικνύει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι για την απελευθέρωση του ωραρίου στα super markets το σάββατο το βράδυ πριν από μερικά χρόνια, η ομοσπονδία ιδιωτικών υπαλλήλων ήταν η μοναδική υπεύθυνη αφού συναίνεσε και έβαλε την υπογραφή της γι αυτό.
Αν η κατάκτηση του 8ωρου έγινε με τους σκληρούς αγώνες των εργαζομένων, η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε ωφείλεται στην δικιά μας απραξία. Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα καλλιέργησε τον εφησυχασμό και την αυταπάτη του σωτήρα των εργαζόμενων, όμως πια μετά τόσο καιρό, μετά και την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου και το ξεπούλημα από τη ΓΣΕΕ είναι η ώρα να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας μέσα στους εργασιακούς χώρους ενάντια στα αφεντικά, στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους πεφωτισμένους σωτήρες της εργατικής τάξης. Να πιστέψουμε στη δύναμη μας. Μαγικά ραβδάκια που θα λύσουν τα προβλήματα και να αποτρέψουν τον εργασιακό μεσαίωνα που επιθυμούν τα αφεντικά δεν υπάρχουν.
Τα μαγαζιά δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς εμάς, εμείς μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα αφεντικά ...