O Aγώνας ενάντια στις απολύσεις συνεχίζεται

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, εργαζόμενοι στον Πατάκη και στον κλάδο του βιβλίου!

Τα γεγονότα είναι γνωστά, όμως η αδιαλλαξία του κύριου Πατάκη μας κάνει να επανερχόμαστε.

Την Παρασκευή 31/10/2008 η εργοδοσία του βιβλιοπωλείου Πατάκη απέλυσε με προκλητικό τρόπο ένα συνάδελφο που εργαζόταν εκεί τα τελευταία 4 χρόνια. Τη Δευτέρα 3/11/2008 ήρθε να προστεθεί και μια δεύτερη απόλυση συναδέλφισσας που εργαζόταν στο βιβλιοπωλείο αντίστοιχο διάστημα. Σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις η επιχείρηση δεν ξεκαθάρισε –όπως οφείλει νομικά και ηθικά-τους λόγους των απολύσεων. Αντίθετα, με τη σιωπηλή συναίνεση -αν όχι τη συμμετοχή- της διεύθυνσης του καταστήματος, οι διάφορες αιτιάσεις πήραν στο τέλος τη μορφή λασπολογίας με σκοπό να σπιλώσουν τη δουλειά και την αξιοπρέπεια των δύο εργαζομένων. Μετά από 4 χρόνια που οι συνάδελφοι δούλευαν στον «ΠΑΤΑΚΗ», η εργοδοσία ανακάλυψε, ότι δεν είναι ικανοί (!!!)

Οι δύο συνάδελφοι από την πρώτη στιγμή απευθύνθηκαν στο Σύλλογο, του οποίου είναι μέλη, για να υπερασπίσουν το αυτονόητο (για όλους άραγε;) δικαίωμα στη δουλειά.

Τώρα βρισκόμαστε στην 3η εβδομάδα κινητοποιήσεων για να ανακληθούν οι απολύσεις αυτές, και θα συνεχίσουμε για όσο χρειαστεί. Παράλληλα διακινείται κείμενο όπου συγκεντρώνονται υπογραφές από βιβλιοϋπαλλήλους, εργαζόμενους σε άλλους κλάδους, συγγραφείς, εκπαιδευτικούς, αναγνώστες... ενημερώνοντας το αναγνωστικό κοινό και τους εργαζομένους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία συμπαραστέκονται στον αγώνα μας και υπογράφουν το κείμενο διαμαρτυρίας.

Σήμερα εγώ, αύριο εσύ, μεθαύριο όλοι στο στόχαστρο των εργοδοτών.

Η απάντηση πρέπει να είναι ενιαία και αποφασιστική.

Ο αγώνας για να ανακληθούν οι απολύσεις, είναι υπόθεση κάθε συναδέλφου, είναι υπόθεση όλου του κλάδου. Σήμερα είναι δύο συνάδελφοι στο βιβλιοπωλείο Πατάκη, αύριο μπορεί να είναι ο καθένας μας.

Γνωρίζουμε καλά πως ο χώρος του βιβλίου αποφέρει τεράστια κέρδη στους εκδότες και τους βιβλιοπώλες, όχι όμως και σε όλους εμάς που εργαζόμαστε στην παραγωγή και τη διακίνησή του. Όπως και αλλού, έτσι και σ’ αυτόν το χώρο, υπάρχουν υπερωρίες, απασχολήσιμοι, stage, ελαστικά ωράρια, εντατικοποιημένη εργασία, παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, αυθαιρεσίες κ.ά. Για όλα αυτά, ήρθε μια μεγάλη κατάκτηση στον κλάδο, η κλαδική σύμβαση εργασίας, να προασπίσει στοιχειωδώς καταρχήν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αλλά και να συσπειρώσει εμάς τους εργαζόμενους που είμαστε εκτεθειμένοι στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Μπορεί να μην έχουμε καταφέρει το άπαν, αλλά αυτό είναι στο χέρι όλων μας. Ας θυμόμαστε όμως όλοι, ότι σήμερα πληρωνόμαστε με βάση την συλλογική σύμβαση που κατέκτησε ο σύλλογος. Ότι στην έρημο του εργασιακού μεσαίωνα, ο κλάδος μας μέσω της συλλογικής σύμβασης έχει κερδίσει και οικονομικά και θεσμικά αιτήματα. Ότι η στάση μας, η μαχητική υπεράσπιση κάθε συναδέλφου, οι διεκδικήσεις μας, ενοχλούν αλλά και φοβίζουν τους εργοδότες μας. Γι΄ αυτό, από την πρώτη στιγμή βρήκαμε απέναντί μας τους εργοδότες. Και πρώτο απ’ όλους τον κύριο Πατάκη, ο οποίος με την εργοδοτική «Ένωση Εκδοτών Βιβλίου Ελλάδος», έχοντας ως πρόσχημα το άρθρο για το εκπτωτικό βιβλιάριο, έκανε δικαστική προσφυγή, με προφανή στόχο να βγάλουν άκυρη την κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας που είχε υπογράψει ο σύλλογος.

«Επαναστατική γυμναστική» ή υποχρέωση και δικαίωμα του κλάδου και των εργαζόμενων οι κινητοποιήσεις;

Ο Σύλλογος, εξαντλώντας κάθε περιθώριο συνεννόησης (με επανειλημμένα τηλέφωνα και προσπάθειες συνάντησης με τη διοίκηση της εταιρείας που απορρίφθηκαν όλες κατηγορηματικά από τον κ. Πατάκη), ξεκίνησε σειρά διαμαρτυριών έξω από το βιβλιοπωλείο της Ακαδημίας. Ο σύλλογός μας έχει μεγάλη εμπειρία και έχει δώσει πολλές φορές τη μάχη ενάντια σε απολύσεις συναδέλφων. Η συγκεκριμένη μορφή του αγώνα είναι η πιο αποτελεσματική. Έχει φέρει τη νίκη για μια σειρά από συναδέλφους και γι΄ αυτό επιλέγουμε αυτή την πρακτική. Έτσι επαναπροσλήφθηκαν φέτος οι απολυμένοι στην Πρωτοπορία, έτσι ανακλήθηκαν παλιότερα οι απολύσεις στο Σαββάλα, έτσι αγωνιστήκαμε για πολλά χρόνια. Βρίσκει την συγκινητική και πολύτιμη συμπαράσταση από την μεγάλη πλειοψηφία των πελατών που δεν μπαίνουν στο μαγαζί και υπογράφουν το κείμενο συμπαράστασης στον αγώνα μας. Βρίσκει την αλληλεγγύη και συμπαράσταση από δεκάδες εργατικά σωματεία, συλλογικότητες και εργαζόμενους από πολλούς κλάδους.

Προφανώς ο κ. Πατάκης θα προτιμούσε ένα υποταγμένο σωματείο που θα εξαντλούσε τη διαμαρτυρία του σε ένα τηλέφωνο ή μια επιστολή διαμαρτυρίας, και θα έβγαζε «την υποχρέωση» λέγοντας ότι «τι να κάνουμε, έτσι είναι η κατάσταση, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο». Οι εργαζόμενοι του Πατάκη και του κλάδου μας όμως δεν πιστεύουμε ότι θα ήθελαν έναν τέτοιο σύλλογο! Πολλά χρόνια τώρα, υπερασπίζουμε το δικαίωμα ΚΑΘΕ συναδέλφου ανεξαιρέτως όπως έχουμε υποχρέωση. Απέναντι σε ΚΑΘΕ εργοδότη του κλάδου, όπως και να λέγεται, όσο μεγάλος ή μικρός κι αν είναι. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε χωρίς καμία υποχώρηση ή εξαίρεση!

«Μαστίγιο» και καρότο: Η γνωστή πρακτική των εργοδοτών για να μας διασπάσουν και να «δικαιολογήσουν» την αυθαιρεσία τους.

Οι κινητοποιήσεις μας έκαναν τον κύριο Πατάκη να σπεύσει να στείλει στους εργαζόμενους του Πατάκη τρισέλιδη επιστολή και να διοργανώσει συγκέντρωση κάποιων επιλεγμένων υπαλλήλων για να δικαιολογήσει τις αυθαιρεσίες και να απαντήσει στην κατάσταση που ο ίδιος δημιούργησε. Με την επιστολή αυτή προσπαθεί να πείσει για το δίκιο της εταιρείας και το αναγκαίο των δύο απολύσεων. Αφήνει έμμεσες απειλές για νέες απολύσεις, τονίζοντας συνέχεια ότι το βιβλιοπωλείο της Ακαδημίας δεν πάει καλά. Εξαπολύει απαράδεκτες απειλές κατά της συνδικαλιστικής δράσης και ειρωνεύεται εργαζόμενους και σωματείο. Προσπαθεί να διασπάσει τους εργαζόμενους καλώντας τους να «σώσουν» μαζί με την εργοδοσία την επιχείρηση!

«Οι ενέργειες του Συλλόγου είναι στα όρια της νομιμότητας»!!! Έτσι μας λέει ο κ. Πατάκης. Είναι ακραίο γι΄ αυτόν οι συνάδελφοι και το κλαδικό σωματείο τους να προασπίζουν το δικαίωμα των απολυμένων στη δουλειά, είναι απαράδεκτο να περιορίζονται τα κέρδη του. Όμως στη δική του στάση δεν βλέπει τίποτα ακραίο ούτε απαράδεκτο. Είναι όμως αυτός που έκλεισε προκλητικά το τηλέφωνο σε εκλεγμένο μέλος του Συλλόγου, αρνήθηκε κατηγορηματικά να δεχτεί αντιπροσωπεία του, καθώς και αντιπροσωπεία εκπαιδευτικών που στηρίζουν τον αγώνα μας, στέλνοντας στην είσοδο των κεντρικών γραφείων τον υπεύθυνο πωλήσεων. Μπορεί ο κ. Πατάκης να αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς απλώς σαν πελάτες, οι ίδιοι όμως δηλώνουν πως έχουν λόγο για το αν οι εργασιακές συνθήκες στο χώρο του βιβλίου είναι αξιοπρεπείς ή όχι και θα είναι συμπαραστάτες στον αγώνα μας.

Επιτίθεται ενάντια στο Σύλλογό μας, χαρακτηρίζοντας τις διαμαρτυρίες μας «επαναστατική γυμναστική». Επιτίθεται σε εργαζόμενους- μέλη του Συλλόγου μέσα στον «ΠΑΤΑΚΗ». Προσπαθεί να βγάλει ψεύτη τον απολυμένο συνάδελφο αρνούμενος να παραδεχτεί την «επίδειξη ισχύος» και τους συγκαλυμμένους εκβιασμούς που εξαπέλυσε κατά την κατ΄ ιδίαν συνάντησή τους: «Είστε καμιάς ιδιαίτερης αξίας εσείς εκεί της Ακαδημίας; Έχουν φύγει τόσοι και κανένας δεν έχει δημιουργήσει πρόβλημα. Είσαι ο πρώτος». Έτσι αντιμετώπισε ο κύριος Πατάκης την αντίδραση του απολυμένου συναδέλφου. Και ας ισχυρίζεται στην επιστολή του ότι μια τέτοια αντιμετώπιση «δεν συνάδει ούτε με τη συμπεριφορά του, ούτε με το εργασιακό πνεύμα της εταιρείας».

Το «εργασιακό πνεύμα» της εταιρείας Πατάκης, όπως καλά ξέρουν οι εργαζόμενοι στην εταιρεία, όπως πολύ καλά γνωρίζει ο σύλλογός μας, είναι το κλίμα τρομοκρατίας, τα ελαστικά ωράρια, οι προσβολές που επικρατούν τόσο στα γραφεία όσο και στις αποθήκες και τους χώρους πώλησης. Είναι το «εργασιακό πνεύμα» που επικρατεί σε όλους σχεδόν τους εργοδότες του κλάδου και γενικότερα. Γι΄ αυτό είναι μια υπόθεση που αφορά όλους τους εργαζομένους στην εταιρεία αλλά και όλου του κλάδου, αφού τέτοια φαινόμενα τείνουν να γίνουν καθημερινότητα στους χώρους δουλειάς, με άμεσο αποδέκτη τους εργαζόμενους τους οποίους και προσπαθούν να διασπάσουν.

Χώρια στα κέρδη, μαζί στις ζημιές; Να πάρουμε όλοι θέση: τα συμφέροντά μας ΔΕΝ είναι κοινά με αυτά των εργοδοτών μας! Παλεύουμε για τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας!

Στο meeting που κάλεσε ο κ. Πατάκης την προηγούμενη εβδομάδα, με τη συμμετοχή μόλις 50 εργαζόμενων, -και από το βιβλιοπωλείο μόλις 5 - όταν η εταιρεία έχει συνολικά 140 εργαζομένους- ο μονόλογος του εργοδότη αναλώθηκε σε επιθέσεις ενάντια στις κινητοποιήσεις και το σύλλογό μας και κυρίως σε αναφορές για ζημιές και προβλήματα της εταιρείας. Αποκορύφωμα η έμμεση απειλή για ενδεχόμενο κλείσιμο του καταστήματος της Ακαδημίας. «Και εγώ από φτωχός ξεκίνησα», είπε ο κύριος Πατάκης στο meeting. Αν ήταν σκηνή από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, μπορεί και να κλαίγαμε από συγκίνηση.

Όλοι γνωρίζουν ότι ο Πατάκης είναι μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιχειρήσεις της χώρας, μια κερδοφόρα επιχείρηση.

Ο μονόλογός του έκλεισε ζητώντας από τους εργαζόμενους να πάρουν θέση. Τι θέση θα μπορούσαν να πάρουν; Να λύσουν τα ενδεχόμενα οικονομικά προβλήματα της εταιρείας Πατάκη και να λειτουργήσουν για άλλη μια φορά ως «διορθωτές» της διαχείρισης της εταιρείας; Να συνυπογράψουν τις κατηγορίες και τις προσβολές για την προσωπικότητα και τη δουλειά των δύο συναδέλφων; Η απάντηση είναι προφανής. Να φοβηθούν και να κλειστούν ο καθένας στο μικρόκοσμο των ψιθύρων και των υπονοούμενων. Οι εργαζόμενοι όμως έχουν φωνή, έχουν δικαιώματα, τα οποία είναι πέρα και πάνω από φτηνές διασπαστικές τακτικές και η φωνή αυτή γίνεται δυνατή όταν ξέρει ο κάθε εργαζόμενος ότι δεν είναι μόνος του.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΟΤΗΤΑ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Αυτή είναι η απάντηση. Έτσι μπορούμε να νικήσουμε, μπορούμε να αναγκάσουμε την εργοδοσία να πάρει πίσω τις απολύσεις. Στο πλευρό μας είναι δεκάδες σωματεία και σύλλογοι εκπαιδευτικών, εκατοντάδες εργαζόμενοι που συμπαραστέκονται ενεργητικά στον αγώνα μας.

Ο αγώνας είναι μονόδρομος, όταν βάλλεται το δικαίωμα στη δουλειά και η αξιοπρέπειά μας.

Και ο αγώνας αυτός είναι δίκαιος.

Ζητάμε την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων στο βιβλιοπωλείο Πατάκη.

ΤΩΡΑ, όλος ο κλάδος σε δυναμική κινητοποίηση για να μπει φραγμός στο αίσχος των απολύσεων.

· Πέμπτη 27/11/2008, 8.30 μ.μ. έκτακτη γενική συνέλευση του Συλλόγου για αποφάσεις δυναμικής δράσης

· Κάθε Τρίτη στις 5.00 και κάθε Σάββατο στις 11.00 συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65)

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΛΟΝΤΟΥ 6, ΕΞΑΡΧΕΙΑ τηλ.: 210–3820537, e-mail: sylyp_vivliou@yahoo.gr

Tο μέιλ που μπορείτε να στέλενετε διαμαρτυρία είναι: gengra@patakis.gr (ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΑΤΑΚΗ)

Tα αχόρταγα αφεντικά του εμπορίου θέλουν να φάνε και την Κυριακή

Αυτοί οι τύποι εκεί στον ΣΕΛΠΕ (σύλλογος των πολυκαταστημάτων) κοιμούνται και ξυπνούνε με την σκέψη να ανοίγουν τα μαγαζιά τους την Κυριακή. Δεν εξηγείτε αλλιώς ότι κάθε τρεις και λίγο επαναφέρουν το ζήτημα. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αυτό που πάντα επιδιώκουν είναι πως θα μεγαλώνουν συνεχώς τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους και πως όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του τζίρου θα καταλήγει στα ταμεία τους. Η επιδίωξη τους λοιπόν για την κατάργηση της αργίας της Κυριακής αποτελεί έναν στόχο από τον οποίο δεν πρόκειται εύκολα να παραιτηθούν. Έτσι λοιπόν ο ΣΕΛΠΕ στις 14-10 οργάνωσε εκδήλωση –μετά ακολούθησε ¨κοκτέιλ¨(sic)- στην οποία παραβρέθηκαν υπουργοί, βουλευτές, Μ.Μ.Ε., κλπ. Σε αυτή την εκδήλωση το συνδικάτο των μεγάλων αφεντικών του εμπορίου ζήτησε το άνοιγμα των μαγαζιών την 1η Κυριακή κάθε μήνα με εξαίρεση την περίοδο Ιούνη- Σεπτέμβρη. Ζητάνε δηλ. το άνοιγμα των μαγαζιών για 8 Κυριακές συν βέβαια την περίοδο των Χριστουγέννων. Για να δώσουν μάλιστα μεγαλύτερη ¨εγκυρότητα¨ στις απαιτήσεις τους παρουσίασαν και μια έρευνα της GPO που έγινε τον Μάιο του 2008 για τις καταναλωτικές συνήθειες στην Ελλάδα. Πέρα από την ένσταση για το ότι συνήθως τέτοιες δημοσκοπήσεις προετοιμάζουν την ¨κοινή γνώμη¨ για αυτά που ετοιμάζουν οι κυρίαρχοι, η πλάκα είναι ότι στην δημοσκόπηση που παρουσιάστηκε η πλειοψηφία των ερωτώμενων (51%) δηλώνει αντίθετη με το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή.

Φυσικά το αυτί του ΣΕΛΠΕ δεν ίδρωσε. Όταν τα στοιχεία δεν συμφωνούν με την θέληση των αφεντικών τόσο το χειρότερο για τα στοιχεία.

ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΡΕ ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ…

Το κόκκινο χαλί για τον ΣΕΛΠΕ το έστρωσε βέβαια ως συνήθως ο Ε.Σ.Α. (εμπορικός σύλλογος Αθήνας), που εκφράζει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Λίγες μέρες νωρίτερα καλούσε τα μέλη του να κρατάνε τα μαγαζιά τους ανοιχτά Δευτέρα, Τετάρτη και Σάββατο ως τις 6 το απόγευμα. Όταν λοιπόν οι ¨κακόμοιροι¨ μικρομεσαίοι τσιτώνουν το ωράριο, γιατί να μην έρθει ο ΣΕΛΠΕ να ζητάει Κυριακές. Δεν ξεχνάμε βέβαια ότι οι μικροί ήταν που παραβίαζαν συστηματικά το ωράριο στις γειτονιές και στο κέντρο της Αθήνας ανοίγοντας τον δρόμο στην ¨απελευθέρωση¨ του ωραρίου, αυτοί είναι και σήμερα από την Ερμού και την Αιόλου μέχρι αγορές στις γειτονιές που για ¨να κονομήσουνε¨ ανοίγουνε στην ζούλα τις Κυριακές. Αυτά συνήθως ξεχνάνε το ΠΑΜΕ και η Ο.Ι.Υ.Ε που όποτε ανοίγει ζήτημα ωραρίου τρέχουν να προλάβουν ποιος θα κάνει πρώτος συμμαχία μαζί τους.

Τα αφεντικά του ΣΕΛΠΕ φαίνεται να βάζουν προσωρινά φρένο στις επιδιώξεις τους λόγω και της κρίσης που έχει δημιουργηθεί. Θα ακούγονταν και αστείο την στιγμή που όλοι μιλάνε για κρίση, για μείωση της αγοραστικής ικανότητας του κόσμου, για πτώση του τζίρου κλπ, αυτοί να ζητάνε περισσότερες μέρες ανοιχτά τα μαγαζιά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι παραιτούνται από τον στόχο τους. Ίσα-ίσα που αν η κρίση αρχίζει να γίνεται έντονη στην αγορά, τα αφεντικά των πολυκαταστημάτων θα γίνουν πολύ πιο επιθετικά διεκδικώντας μεγαλύτερα μερίδια του τζίρου και της αγοράς. Για να πετύχουν αυτό τον στόχο τότε θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Στην αγορά άλλωστε κυκλοφορεί έντονα η φήμη ότι ο υπουργός ανάπτυξης κος Φώλιας, (ο γνωστός υπουργός που ¨εξαφάνισε¨ την ακρίβεια) στα παζάρια που έκανε με τους εργοδότες του εμπορίου για να μην κερδοσκοπούν τόσο πολύ, τους υποσχέθηκε να τους δώσει την Κυριακή. Βέβαια η ακρίβεια δεν σταμάτησε πότε να τραβά την ανηφόρα , αλλά ο Φώλιας, όλα κι όλα είναι κύριος, τις δεσμεύσεις του απέναντι στους συναδέλφους του ( ήταν πρόεδρος της Εθν. Συν-διας Ελλ. Εμπορίου) είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να τις κρατήσει

ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΑ ΩΡΑΡΙΑ ΤΟΥΣ

Οι σχεδιασμοί των κυρίαρχων όμως για να υλοποιηθούν χρειάζονται και την αποδοχή των από κάτω. Το κρίσιμο λοιπόν ζήτημα είναι κατά πόσο οι εργαζόμενοι-ες στους χώρους του εμπορίου θα μπορέσουν να κινηθούν μαζικά και αποφασιστικά ανατρέποντας αυτούς τους σχεδιασμούς ή αφού θα σιχτιρίσουν μέσα από τα δόντια θα περιμένουν από κάποιον άλλον μήπως ¨καθαρίσει¨ γι΄ αυτούς. Θεωρούμε ότι η κουβέντα για το ζήτημα της Κυριακής πρέπει να ανοίξει σε όλους τους χώρους τώρα. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα μετά την πρόσφατη ¨απελευθέρωση¨ του ωραρίου. Η ήττα που δεχθήκαμε το 2005 ουσιαστικά άνοιγε τον δρόμο και για το χτύπημα της Κυριακάτικης αργίας. Υπάρχει όμως μια σοβαρή εμπειρία από εκείνη την μάχη που μπορεί να μας φανεί πολύ χρήσιμη στην αντιπαράθεση που θα ανοίξει για την Κυριακή. Ήταν η συγκρότηση και οι μικρές και μεγάλες μάχες που έδωσε η ¨Πρωτοβουλία Δράσης¨ που δημιουργήθηκε από εργαζόμενους στο εμπόριο και στο βιβλίο. Η συγκρότηση της σε ισότιμη βάση από τους ίδιους τους εργαζόμενους οι οποίοι ήταν αυτοί που αποφάσιζαν για το τι, το πώς και πότε θα παλεύει, ήταν αυτό που της έδωσε την δυναμική για να αντέξει σε αυτό τον πολύμηνο αγώνα και να τον κάνει από την σκοπιά των εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων. Υπάρχει βέβαια και η εμπειρία του επίσημου συνδικαλισμού της Ο.Ι.Υ.Ε. και του ΠΑΜΕ( ΣΎΛΛ. ΕΜΠΟΡ-ΛΩΝ) που με την στάση τους συνέβαλλαν στην ήττα που δέχθηκαν οι εργαζόμενοι-ες. Από την μια διαγκωνίζονταν για το ποιος είναι ο πιο πιστός σύμμαχος των μικρών αφεντικών, από την άλλη αφού εξήγγειλαν 2 ξεψυχισμένες απεργίες μέχρι να ψηφιστεί το ν/σ, όταν τα καταστήματα άρχισαν να εφαρμόζουν το ¨απελευθερωμένο¨ ωράριο, όχι μόνο δεν κήρυξαν ούτε μια στάση εργασίας για να εκφραστεί η δυσαρέσκεια του κόσμου που ζούσε το πρόβλημα, αλλά σε 2-3 βδομάδες την κάνανε και με ελαφρά πηδηματάκια από τα μπλόκα στα μαγαζιά. Μετά ακολούθησε η μάχη της ψήφου για την παράταξη και το κόμμα. Οι εργαζόμενοι-ες δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε από τέτοιες μίζερες λογικές. Δεν χρειαζόμαστε και δεν θέλουμε ελεγχόμενους αγώνες που θα φέρουν ψήφους σε παρατάξεις και κόμματα, θέλουμε αγώνες νικηφόρους για τα δικαιώματα μας. Γι΄ αυτό καλούμε σε κάθε χώρο δουλειάς να δημιουργηθούν επιτροπές αγώνα που θα συσπειρώσουν τους εργαζόμενους για την μάχη που έχουμε μπροστά μας.

Όχι στην κατάργηση των Βαρέων

Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να κόψει τα βαρέα ένσημα από το σύνολο σχεδόν των επαγγελματικών κλάδων μαζί και στο εμπόριο. Έχει βγει και το αντίστοιχο πόρισμα από την αντίστοιχη διορισμένη επιτροπή.
Έτσι έχουμε και λέμε από τα βαρέα βγαίνουν οι ταμίες των super markets, οι καφεκόπτες που χειρίζονται αλεστικές μηχανές ιπποδύναμης άνω των 5 ίππων, όσοι προετοιμάζουν για πώληση τα καταψυγμένα προϊόντα εφόσον απασχολούνται και στους θαλάμους και προθαλάμους ψύξης, ενώ οι αποθηκάριοι που μένουν στα βαρέα εντάσονται στην κατηγορία 3 καθώς δημιουργούνται 4 κατηγορίες για όσους μένουν στα βαρέα χωρίς βέβαια να διευκρινιστεί με ποιά λογική γίνεται αυτή η κατηγοριοποίηση και οι συνέπειες που σίγουρα θα υπάρξουν.

Η επιτροπή πορίσματος για τα βαρέα διατείνεται πως "έλαβε υπόψη τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας από την εφαρμογή της σύγχρονης τεχνολογίας στους εργασιακούς χώρους. "
Προφανώς θα αναφέρονται πως στην ελλάδα το 2007 είχαμε 113 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, 122 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα το 2008 ενώ την περίοδο 2000-2007 σύμφωνα με επίσημα στοιχεία πάντα, είχαμε 1090 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα. Σύμφωνα με έρευνα που έκανε η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία 85.000 άνθρωποι είχαν ένα τουλάχιστον εργατικό ατύχημα τους τελευταίους μήνες (έρευνα των τελευταίων μηνών του 2007). Και αφού το πόρισμα για τα βαρέα κάνει λόγο για εξωτερικό όπου σε πολλές χώρες έχει καταργηθεί ο θεσμός των βαρέων, να σημειώσουμε πως σύμφωνα με στοιχεία της eurostat (υπηρεσία της ευρωπαικής ένωσης) κάθε 3,5 λεπτά πεθαίνει εργαζόμενος από αίτια που ωφείλονται στην εργασία. Υπολογίζεται επίσης ότι στην ευρωπαϊκή ένωση χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο γύρω στα 5.720 εργαζόμενοι ενώ 159.500 πεθαίνουν από επαγγελματικές ασθένειες.

Και για να έρθουμε στα του εμπορίου....
Η επιτροπή θα θεωρεί ότι το να στέκεσαι από την αρχή ως το τέλος της βάρδιας σου (χωρίς μάλιστα να κάνεις διάλλειμα πολλές φορές), το να κουβαλάνε οι πωλήτριες εμπορεύματα, να τραυματίζονται στις μηχανές κοψίματος αλλαντικών, να κάνεις όλες τις δουλειές είναι όλα αυτά υγειϊνά.
Από αυτά και μόνο είναι αναγκαίο να απαιτήσουμε την ένταξη στα βαρέα και άλλων ειδικοτήτων στο εμπόριο. Εκτός φυσικά αυτής του προϊσταμένου. Το γλύψιμο και η ρουφιανιά δεν συμπεριλαμβάνονται στις βαριές εργασίες...

Εδώ πρέπει να πούμε πως στο "επιστημονικό" πόρισμα για τον αποχαρακτηρισμό των βαρέων αποκλείστηκε το επιστημονικό σωματείο των γιατρών εργασίας "όλως τυχαίως" βέβαια αφού είναι εναντίον της κατάργησης των βαρέων ανθυγειϊνών ενώ δεν υπάρχει και επίσημη καταγραφή των επαγγελματικών ασθένειων στην Ελλάδα.

Τότε που στηρίχθηκε το πόρισμα αυτό ; μα στο γεγονός ότι με την κατάργηση των βαρέων θα υπάρξει σημαντική αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.
(Κάθε χρόνο 2000 εργαζόμενοι βγαίνουν στη σύνταξη στα 53-55)
Από αυτό φένεται ότι ο επιχειρούμενος αποχαρακτηρισμός συνδέεται άμεσα με το ασφαλιστικό. Αν κάτι εχουν μάθει οι κυβερνώντες είναι να φέρνουν τα μέτρα κομμάτι-κομμάτι για να αποφύγουν τις μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις όπως και να προσπαθούν να δημιουργήσουν αντιθέσεις μεταξύ των εργαζόμενων για να μην υπάρχει κοινό μέτωπο. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι αυτά μέτρα θα ισχύουν για τους νέους εργαζόμενους και όχι για τους παλιούς, λες και δεν τρώμε δηλαδή όλοι τα ίδια σκατά. Ακόμα όμως κι αυτό, δεν διασφαλίζει ότι π.χ μια ταμίας super market με χ χρόνια δεν θα απολυθεί για να αντικατασταθεί από μια νέα εργαζόμενη χωρίς βαρέα. Ενώ η παλιά εργαζόμενη θα είναι αναγκασμένη όταν βρει πάλι δουλειά να υπογράψει σύμβαση με δυσμενέστερους όρους....

Αν περάσει η κατάργηση των βαρέων θα έχουμε μαζικές απολύσεις στο εμπόριο/super markets αλλά και παντού. Τα κέρδη που θα έχουν τα αφεντικά από την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερα από μια πενιχρή αποζημίωση λόγω απόλυσης, η οποία θα εξανεμιστεί μέσα σε λίγο καιρό.
Ο θεσμός των βαρέων/ανθυγειϊνών είναι μια κατάκτηση των ίδιων των εργαζομένων και μια γραμμή άμυνας απέναντι στην εκμετάλλευση και την ασυδοσία των αφεντικών. Αν δεν κινητοποιηθούμε εμείς οι ίδιοι να υπερασπιστούμε τα βαρέα αλλά και να τα επεκτείνουμε σε όλο το χώρο του εμπορίου δεν πρόκειται να το κάνει κανείς άλλος.

Τι μπορούμε να κάνουμε; μερικά απλά πραματάκια...
Μέσα στη δουλειά κρατάμε ενιαία στάση απέναντι στα αφεντικά και τους προϊσταμένους, δεν κάνουμε τίποτε παραπάνω εκτός των αρμοδιοτήτων που ορίζει η ειδικότητα μας και αναφέρεται στη σύμβαση που υπογράφουμε. Δεν έχουμε δηλαδή ειδικότητα πωλητή ή αποθηκάριου και χτυπάμε ταμείο. Και τα βαρέα κερδίζει το αφεντικό που δεν τα πληρώνει και χαλάμε την πιάτσα. Προσπαθούμε να έρθουμε σε επαφή με συναδέλφους σε άλλους εργασιακούς χώρους, συμμετέχουμε στις απεργίες, φτιάχνουμε ομάδες δράσης μέσα στα μαγαζιά και παλεύουμε να γίνουν συνέλευσεις εργαζομένων που θα συζητήσουν τα προβλήματα που υπάρχουν, θα προτείνουν τρόπους αντίδρασης και δράσης. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε πως το "αργόν και χάριν έχειν"

Αν αφήσουμε την υπόθεση των βαρέων στα κόμματα και τους εργατοπατέρες τότε την ήττα την έχουμε στην τσέπη μας. Αυτά ας τα σκεφτούμε την επόμενη φορά που θα μπούμε στο λεωφορείο για να επιστρέψουμε στο σπίτι μας από τη δουλειά και θα περιοριστούμε μόνο στο να βρίζουμε το κράτος, τον εργοδότη μας, τα κόμματα, το Θεό, τη κοινωνία την άδικη.
Ένα βήμα πίσω δικό μας, είναι ένα βήμα εμπρός για τα αφεντικά και είναι σίγουρο πως αν ανοίξει η όρεξη σε αυτή τη φάρα θα περάσουν όλο και πιο αντιδραστικά μέτρα σε όλους τους εργαζόμενους παλιούς ή νέους .

Υπερασπιζόμαστε τα βαρέα και παλεύουμε για τη διεύρυνση τους. Παλεύουμε για την κατάργηση όλων των των αντιασφαλιστικών νόμων και της μερικής απασχόλησης. Παλεύουμε για την μείωση των ορίων συνταξιοδότησης στα 55 για όλους και την μείωση των ορίων κατά 5 χρόνια για τα βαρέα. Για κοινωνική ασφάλιση και πλήρης ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους

Τρομοκρατία και απειλές στη MANCO συστήματα πληροφορικής

ένα mail που λάβαμε και που πρέπει να του δώσουμε όση δημοσιότητα μπορούμε.
Αν και το blog μας έχει σαν θεματολογία του αποκλειστικά ότι συμβαίνει στο εμπόριο κατά καιρούς θα δημοσιεύονται ανακοινώσεις και δράσεις και από άλλους χώρους όπως των υπηρεσιών - ιδιωτικών υπαλλήλων που πρέπει να υποστηριχθούν.

Η «MANCO Συστήματα Πληροφορικής Α.Ε.» είναι μια εταιρία που το κύριο αντικείμενο εργασιών της αφορά τη μηχανογράφηση εντύπων του δημοσίου. Οποιουδήποτε είδους δημόσιο έγγραφο (όπως τα Ε9, τις Α.Π.Δ του ΙΚΑ, τις δηλώσεις του κτηματολογίου, κτλ) που ρυθμίζουν τη σχέση Κράτους-πολιτών, πρέπει να καταχωρηθεί στον υπολογιστή προκειμένου να είναι προσβάσιμο ηλεκτρονικά περνά από την εταιρία αυτή προτού παραδοθεί σε ηλεκτρονική πλέον μορφή πίσω στο Κράτος. Η επεξεργασία και η διαχείριση των δημόσιων εγγράφων αποτελεί μια από τις πιο κερδοφόρες μπίζνες που, τα τελευταία χρόνια, το Κράτος έχει αναθέσει μέσω υπεργολαβιών σε επιχειρήσεις σαν αυτή. Και αποτελεί από τις πιο κερδοφόρες αφενός γιατί βασίζεται σε χαμηλού κόστους επισφαλείς εργαζομένους και αφετέρου γιατί είναι οργανωμένη σύμφωνα με τις αρχές των ευέλικτων μονάδων παραγωγής (αποκεντρωμένη παραγωγή, οριζόντια ιεραρχία, χρήση νέων τεχνολογιών) και όλα αυτά μέσα από τη συνεχή εναλλαγή χώρων, αντικειμένων και, προφανώς, έμψυχου δυναμικού δηλαδή, όλων εμάς, το πραγματικό κεφάλαιο της εταιρίας, οι οποίοι με εντατική εργασία, ελαστικά ωράρια, απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, βγάζουμε τα μάτια μας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή προκειμένου τα έντυπα αυτά να μηχανογραφηθούν και να είναι έτοιμα να παραδοθούν στην ώρα τους.
Το επάγγελμά μας, αυτό του καταχωρητή (του Data Entry Operator, όπως το λένε) αποτελεί ένα από τα πιο εντατικοποιημένα επαγγέλματα στο οποίο απασχολούνται συνήθως φοιτητές, πτυχιούχοι άνεργοι, μητέρες που προσπαθούν να συμπληρώσουν το ελλειμματικό οικογενειακό εισόδημα, μακροχρόνια άνεργοι και νέοι πριν την εξεύρεση μιας «πραγματικής» εργασίας. Η εταιρεία MANCO απασχολεί έναν πολύ μεγάλο αριθμό εργαζομένων τον οποίο και «αυξομειώνει» ανάλογα με τις ανάγκες της… πράγμα που σημαίνει πως εξωθεί σε παραίτηση όταν δεν το χρειάζεται πια… Με δυο λόγια, πρόκειται για ένα σύγχρονο εργοστάσιο του τριτογενή τομέα, το βασίλειο της «άυλης εργασίας» με τα «άυλα» δικαιώματα, το βασίλειο της αυθαιρεσίας και της παρανομίας…
Το βασικό κόλπο στο οποίο βασίζεται η λειτουργία εταιριών σαν αυτή, που αποτελεί και κοινή πρακτική μεταξύ μερικών εταιριών μηχανογράφησης, έχει να κάνει τόσο με τις συμβάσεις όσο και με τους όρους εργασίας. Με δυο λόγια, η εταιρία μας έχει υποχρεώσει να υπογράψουμε άλλη σύμβαση από την εργασία που πραγματικά εκτελούμε, ενώ μας πληρώνει με άλλο τρόπο από αυτόν που προβλέπει η σύμβαση που η ίδια μας έχει υποχρεώσει να υπογράψουμε... Έτσι, αντί να πληρωνόμαστε με βάση την εθνική συλλογική σύμβαση, στην οποία η ίδια αυθαίρετα έχει αποφασίσει πως υπαγόμαστε, πληρωνόμαστε με το κομμάτι, με βάση πόσες καταχωρήσεις ή πληκτρολογήσεις καταφέρνουμε να κάνουμε το μήνα, πράγμα που προφανώς σημαίνει πως δεν υπάρχει ούτε κάποιος σταθερός και εξασφαλισμένος μισθός, ούτε, και κυρίως, δικαιούμαστε κανενός είδους επίδομα (όπως επιδόματα αδείας, γάμου, επίδομα για τις πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη, επίδομα πτυχίου, κτλ…) για την εργασία χειριζόμενοι τον υπολογιστή. Το αντίθετο. Πρόκειται για ένα σύστημα που, μέσω της αμοιβής κατ’ αποκοπήν, βασίζεται κατεξοχήν στη συνεχή αύξηση της παραγωγικότητας και άρα στο διαρκώς μεγαλύτερο ξεζούμισμά μας. Γιατί αν δεν είσαι αρκετά παραγωγικός, αν δεν μπορείς να πληκτρολογείς με τους πλέον φρενήρεις ρυθμούς να είσαι βέβαιος πως στο τέλος του μήνα δε θα καταφέρεις να πιάσεις ούτε καν αυτό που τυπικά σου έχουν τάξει, το βασικό μισθό δηλαδή. Και όλα αυτά με 8ωρη ή και υπερωριακή, πολλές φορές, εργασία, με περιορισμό των διαλειμμάτων στο ελάχιστο και ρυθμούς αδιάλειπτα εντατικούς.
Μέσω των Η/Υ, των ηλεκτρονικών ρουφιάνων που άγρυπνα μας κατασκοπεύουν, και που ανά πάσα στιγμή μπορούν να ελέγχουν πόσο χρόνο κάνουμε διάλλειμα, τι ώρα πιάνουμε δουλειά, πόσο εντατικά και με τι ρυθμό δουλεύουμε, πόσο αποδοτικοί ή πόσα λάθη κάνουμε. Γιατί ό,τι καταγράφεται δεν ελέγχεται απλώς, αλλά, και κυρίως, συγκρίνεται ώστε ο καθένας να βλέπει το συνάδελφό του ανταγωνιστικά, ώστε ο παραγωγικότερος να είναι τελικά αυτός με τη λιγότερο συναδελφική συμπεριφορά, αυτός που κοιτά μόνο την πάρτη του… Γιατί αν δεν ασχολείσαι παρά μόνο με την πάρτη σου τότε «χάνεις χρόνο» και όποιος «χάνει χρόνο» δεν κάνει για τη δουλειά αυτή… Δεν είναι όμως μόνο οι ηλεκτρονικοί ρουφιάνοι, αλλά και οι «ελεγκτές», η αμέσως ανώτερη βαθμίδα εργαζομένων που μεταβιβάζουν τις εντολές από τη διεύθυνση σε εμάς, που είναι πάντα εκεί για να μας επιτηρούν και να μας κάνουν παρατηρήσεις… Παρατηρήσεις για λάθη που προκαλούνται από την ταχύτητα καταχώρησης ή την κούραση από τις πολλές ώρες στην οθόνη, παρατηρήσεις για τα διαλείμματα ή για το αν μιλάμε μεταξύ μας.
Στο μεταξύ, μαζικές προσλήψεις στο προφορικό και χωρίς την αναγγελία ούτε των όρων ούτε και των προβλεπομένων της σύμβασης όταν οι προθεσμίες για παράδοση των εντύπων πιέζουν ασφυκτικά, δυσμενείς μεταθέσεις, επίθεση στο εισόδημα και εξώθηση σε παραίτηση σε περιόδους κάμψης και αναδουλειάς... Γιατί πάντα υπάρχει τρόπος να αυξηθούν τα κέρδη (τους), γιατί πάντα υπάρχει τρόπος να (μας) μειώσουν το εισόδημά… Πώς; Με το να ρίχνουν την τιμή (!) για την κάθε καταχώρηση όταν δεν υπάρχει ανταγωνισμός, με το να μειώνουν τις ώρες εργασίας κατά το δοκούν (8ωροι που τους αναγκάζουν ή να γίνουν 4ωροι ή να παραιτηθούν), με το να μας μεταθέτουν χωρίς να μας ρωτούν, από υποκατάστημα σε υποκατάστημα, και μάλιστα σε περίοδο μικρότερη του ενός περίπου μηνός, με το να αλλάζουν το πραγματικό αντικείμενο της καταχώρησης (π.χ. από Ε9 σε Α.Π.Δ., κτλ), πράγμα που σημαίνει νέα εκπαίδευση για την εκμάθηση άλλου προγράμματος καταχώρησης, με το να αλλάζουν χώρο εργασίας για τους πιο παραγωγικούς και γρήγορους καταχωρητές από εμάς ώστε ο μισθός να εξομοιώνεται προς τα κάτω. Και όσο για τα ένσημα; Λιγότερα από τα κανονικά ακόμα και για συνεχείς μήνες δουλειάς!
Αρκετοί συνάδελφοί μας από τη στιγμή που κατέφυγαν στην Επιθεώρηση Εργασίας, άλλοι ατομικά και άλλοι ομαδικά, καταγγέλλοντας το ωράριο εργασίας, τη μη καταβολή δεδουλευμένων και υπερωριών δέχτηκαν όλων των ειδών τις απειλές και τους εκβιασμούς από τη διοίκηση της εταιρίας. Άλλοι, αφού πρώτα απομονώθηκαν από εμάς τους υπόλοιπους, απολύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς ούτε να τους εξηγήσουν τους ακριβείς λόγους και χωρίς ούτε καν να τους καταβάλλουν τη νόμιμη αποζημίωση (!!!), ενώ άλλους η εταιρία προσπάθησε γρήγορα-γρήγορα να τους φιμώσει προτείνοντάς τους «συμβιβασμό» τον οποίο ούτε η ίδια τήρησε… Άλλοι πάλι, δέχτηκαν απροκάλυπτες απειλές από το ίδιο το αφεντικό πως θα τους «κάνει μήνυση» (sic), ενώ η παράνομη και προκλητικότατη συμπεριφορά του έφτασε μέχρι του σημείου να απομονώσει συναδέλφους μας σε ειδική αίθουσα με κάμερες, απαγορεύοντάς τους να κάνουν διάλειμμα μαζί μας!!!

Απέναντι στην άγρια τρομοκρατία της εργοδοσίας εργαζόμενοι και εργαζόμενες στην εταιρία MANCO ζητάμε:

• την άμεση ανάκληση των παράνομων και εκδικητικών απολύσεων
• να σταματήσουν οι διώξεις, οι απειλές, ο ψυχολογικός πόλεμος σε όσους έχουν καταγγείλει την αυθαιρεσία της εργοδοσίας
• την καταβολή των μη κατατεβεβλημένων ενσήμων προηγούμενων μηνών εργασίας
• την καταβολή των νόμιμων επιδομάτων που δικαιούμαστε ως καταχωρητές (επιδόματα αδείας, γάμου, πολυτέκνων, επίδομα ανθυγιεινής εργασίας για τη χρήση Η/Υ)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ/ΕΣ
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΟΥΣ ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ,
ΔΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες στην εταιρία MANCO

Το Πολυτενείο ζει στους αγώνες του σήμερα